Dat cijfer komt uit een nieuwe meta-analyse die 20 studies samenvoegt. Zodra je het weet, zie je opeens het wijnglas op de achtergrond van scènes die je al honderd keer hebt gezien.

Wat ze deden

Onderzoekers doorzochten MEDLINE, PsycINFO en Web of Science naar studies die de aanwezigheid van alcohol in speelfilms hadden geanalyseerd. Twintig studies voldeden aan de criteria. Elke studie had filmcontent gecodeerd op alcoholportrettering: of alcohol überhaupt voorkwam, in hoeveel scènes, en hoe lang het in beeld was. Het team combineerde die bevindingen met een random-effects model om gepoolde schattingen te genereren met 95%-betrouwbaarheidsintervallen (BI's).

Wat ze vonden

De cijfers:

  • 84% van de films toonde minstens één keer alcohol (95% BI: 78–89%)
  • In elk willekeurig gekozen segment van 5 minuten was er 24% kans dat alcohol in beeld verscheen
  • De gemiddelde film bevatte 21,3 alcoholgerelateerde scènes (95% BI: 3,7–46,4)
  • Alcohol was gemiddeld 263 seconden per film in beeld. Net iets meer dan vier minuten.

Wat het betekent

Sociale modellering is het mechanisme waar onderzoekers naar wijzen. Zie je personages achteloos drinken, zonder zichtbare gevolgen, dan begint drinken als de vanzelfsprekende keuze te voelen. Geen reclame die een merk pusht. Gewoon een drankje op tafel tijdens het moeilijke gesprek, in de hand van het personage dat je eigenlijk graag mag.

Als je je eigen drinkgedrag bijhoudt, is dit nuttige context. De basislijn waartegen je kalibreert is een cultuur waarin alcohol vrijwel altijd in beeld is. Dat maakt niet elk slokje een media-effect. Maar het is de moeite waard om te weten waar je gevoel van "normaal" vandaan komt.

Kanttekeningen

Bijna alle studies kwamen uit de Verenigde Staten, wat beperkt hoe goed de bevindingen te generaliseren zijn naar andere filmindustrieën. De definities van "alcoholportrettering" verschilden per studie, wat echte heterogeniteit in de gepoolde schattingen introduceert. Het betrouwbaarheidsinterval voor scènes per film (3,7 tot 46,4) is breed genoeg om echte onzekerheid rond dat getal aan te geven. Publicatiebias is niet formeel beoordeeld. En alle onderliggende studies waren retrospectieve inhoudsanalyses: ze beschrijven wat er in beeld is, niet wat het kijken ernaar teweegbrengt. Het causale verband tussen blootstelling en drinkgedrag komt uit apart onderzoek.

Bron: International Journal on Drug Policy, 10.1016/j.drugpo.2026.105246